خوشا به حال گیاهان كه عاشق نورند و دست منبسط نور روی شانه آنهاست.

نام : .... نام خانوادگی : .... نام پدر : ... شماره شناسنامه : .... محل تولد : .... تاریخ تولد : .... شغل : .... محل سکونت : .... و شاید چند سوال بی ربطه دیگه.همین !

حتما شده جایی برای شناسایی فرمی گرفته باشید و این گزینه ها رو پر کرده باشید. شناسایی! واقعا شما همین چهار تا اسم هستید که توی این فرما مینویسید؟ با دونستن این چندتا اسم از کسی، تونستید شخصیتش رو بشناسید؟ مسلما نه و هیچ کس هم چنین ادعایی نکرده! چون واقعا شخصیت آدما انقدر پیچیدست که صرفا با دونستن اینا نمیشه چیزی ازشون فهمید.

ولی آدما فقط با این اسامی معرفی نمیشن. با یه سری صفات هم معرفی میشن که بعد از یک مدت اون صفات هم جزء اسامیشون محسوب میشه.

فرق این اسامی(همون صفات) با اسامی که توی فرم درج میکنید اینه که صفات رو هیچ وقت خودتون نمیگید.اطرافیانتون از رفتاراتون برداشت می کنن(یعنی باید بکنن). و شما رو با اون اسامی(صفات) میشناسن نه با اون اسامی که توی فرم مینویسید.

میدونید دردناک کجاست؟ یکی از اطرافیان که فکر می کنید همه ی این صفاتتون رو کاملا درک کرده یهو بیاد و بر خلاف یکیشون باهاتون صحبت کنه! میدونید چی میشه؟ کل شخصیتتون خورد میشه. و مشکل ترین کار اینه: عیب یابی. باید بگردید و ببینید که چی شد؟ چرا ؟ کجای کار اشتباه بوده که این برداشت رو از اسامی (صفات) شما کرده؟ میگردید و پیدا می کنید و رفعش می کنید!

ولی باز هم یک نگرانی باقی می مونه. که چرا باید این اسامی (صفات) رو هم براشون بیان کنیم؟ این اسامی بیانی نیست.ادراکیه!این اسامی(صفات) هیچ وقت در اشخاص تغییر نمیکنه .شاید ما اسامی رو طور دیگه ببینیم.ولی دلیل نمیشه که شخصیت طرف عوض شده.

چرا باید جلوی آدمایی که دیگه جزئی از زندگیتونن هزار بار خودتون رو معرفی کنید؟ چرا وقتی دیدشون نسبت به شما عوض میشه فکر میکنن این شمایید که عوض شدید نه دیدِ اونا؟ چرا؟

بعضیا هنوز درک نکردن که اصلا رابطه ی دوستی  دلیل نمیشه که تمامی ابعاد شخصیتی طرف مقابل رو قبول داشته باشیم. هر آدمی کمبود ها و اشکالاتی داره (بعضیا کم بعضیا غیر قابل شمارش) و اگه این اشکالات رو دوستی به دوستش ابراز نمیکنه دلیلش اینه که برای دوستی احترام قائله و نمی خواد با بیان این حرفا ارزش دوستی رو کم کنه. در اصل دوست واقعیه اونیه که این اشکالات رو اصلا نبینه یا اگه خواست کمکی کنه طوری بیان کنه که طرف مقابل بتونه کمک غیر مستقیمش رو به کار بگیره...

 پی نوشت:

این متن رو چند ماه پیش و با دیدن رابطه ی دوستیِ دو نفر  دیگه نوشته بودم. و حالا با دیدن رابطه ای دیگه به همون شکل، به یاد این متن و درجش در وبلاگم افتادم.

کـمـی طـولانـی ‌تـر از يـک قـرن،

 کمی کوتاه‌تر از يک لحظه.

ایـن طـور نـیـسـت؟